إِنْ أَحْسنتُمْ أَحْسنتُمْ لاَنفُسِکمْ وَ إِنْ أَسأْتمْ فَلَهَا

بسم الله الرحمن الرحیم

بسیار مى بینیم که اثر احسان به خود احسان کننده بر نگشته بلکه عاید غیر اومى شودویا اثر گناه وبدى به خود بدکار نرسیده وعاید غیر اومى شود.

 

ولى جوابش روشن است ، وآن این است که صاحب ایناشکال غفلت ورزیده از اینکه قرآن کریم چه نظرى نسبت به آثار اعمال دارد واینکه اثرهر عملى به عاملش برمى گردد مربوط به آثار اخروى اعمال است که به هیچ وجه به غیرصاحب عمل ربطى ندارد، ودر این باره فرموده است : ((من کفرفعلیه کفره ومن عمل صالحا فلانفسهم یمهدون((
واما آثاردنیوى اعمال چنان نیست که به غیر فاعل نرسد بلکه در صورتى که خدا بخواهد به عنوانانعام ویا عذاب ویا امتحان اثر عمل شخصى را به شخص دیگر نیز مى رساند بنابرایناینطور نیست که هر فاعلى بتواند به طور دائم اثر فعل خود را به دیگرى برساند، مگرهمان احیانا که گفتیم مشیت خدا بر آن تعلق گرفته باشد، واما خود فاعل اثر فعلشدائما وبدون هیچ تخلفى به خودش برمى گردد.
بنابراین نیکوکار سهمى از عمل نیکوبدکار سهمى از عمل بد خود دارد، همچنانکه فرمود: ((فمن یعملمثقال ذره خیرا یره ومن یعمل مثقال ذره شرا یره((
پس اثرفعل از فاعلش جدا نمى شود، وبطور دائم به غیر اونمى رسد، و این همان معنائى است کهاز على (علیه السلام ) روایت شده که فرمود: توهیچ احسانى به غیر نمى کنى وهیچ بدىنیز به غیر نمى کنى آنگاه این آیه را تلاوت فرمود

ترجمه تفسیر المیزان جلد 13صفحه : 54-۵٣

.

/ 0 نظر / 16 بازدید