آغازی بر یک پایان

إِنْ أَحْسنتُمْ أَحْسنتُمْ لاَنفُسِکمْ وَ إِنْ أَسأْتمْ فَلَهَا
نویسنده : مهاجر - ساعت ۱:٢٦ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٤ آذر ۱۳۸٧
 

بسم الله الرحمن الرحیم

بسیار مى بینیم که اثر احسان به خود احسان کننده بر نگشته بلکه عاید غیر اومى شود ویا اثر گناه وبدى به خود بدکار نرسیده وعاید غیر اومى شود.

 

ولى جوابش روشن است ، وآن این است که صاحب این اشکال غفلت ورزیده از اینکه قرآن کریم چه نظرى نسبت به آثار اعمال دارد واینکه اثر هر عملى به عاملش برمى گردد مربوط به آثار اخروى اعمال است که به هیچ وجه به غیر صاحب عمل ربطى ندارد، ودر این باره فرموده است : ((من کفر فعلیه کفره ومن عمل صالحا فلانفسهم یمهدون ((
واما آثار دنیوى اعمال چنان نیست که به غیر فاعل نرسد بلکه در صورتى که خدا بخواهد به عنوان انعام ویا عذاب ویا امتحان اثر عمل شخصى را به شخص دیگر نیز مى رساند بنابراین اینطور نیست که هر فاعلى بتواند به طور دائم اثر فعل خود را به دیگرى برساند، مگر همان احیانا که گفتیم مشیت خدا بر آن تعلق گرفته باشد، واما خود فاعل اثر فعلش دائما وبدون هیچ تخلفى به خودش برمى گردد.
بنابراین نیکوکار سهمى از عمل نیک وبدکار سهمى از عمل بد خود دارد، همچنانکه فرمود: ((فمن یعمل مثقال ذره خیرا یره ومن یعمل مثقال ذره شرا یره ((
پس اثر فعل از فاعلش جدا نمى شود، وبطور دائم به غیر اونمى رسد، و این همان معنائى است که از على (علیه السلام ) روایت شده که فرمود: توهیچ احسانى به غیر نمى کنى وهیچ بدى نیز به غیر نمى کنى آنگاه این آیه را تلاوت فرمود

ترجمه تفسیر المیزان جلد 13 صفحه : 54-۵٣

.


 
comment نظرات ()