آغازی بر یک پایان

باز آ که من به عفو گناهت ضمان شدم
نویسنده : مهاجر - ساعت ۸:٥٢ ‎ق.ظ روز جمعه ٢٧ امرداد ۱۳۸٥
 

 

47- باب صحيح بودن توبه از گناهان کبيره

 

امام صادق عليه السلام اين آيه را قرائت فرمود:" به راستی که خداوند شرک ورزيدن به خود را نمی بخشايد ولی غير از شرک را برای هرکسی که بخواهد می بخشد" سپس فرمود: چه گناه کبيره باشد وچه صغيره .راوی گويد : عرض کردم : اينکه در اين آيه آمده است غير شرک را می بخشد ايا شامل گناهان کبيره هم می شود ؟ حضرت فرمود : آری.

 

امام صادق عليه السلام فرمود : هيچ مومنی نيست که در شبانه روز (حتی اگر) مرتکب چهل گناه کبيره شود وبا حالت پشيمانی جمله استغفار زير را بگويد جز اينکه خداوند گناهانش را می بخشايد وآن استغفار اين است : "استغفرالله الذی لا اله الاهوالحی القيوم بديع السموات والارض ذالجلال والاکرام واساله ان يصلی علی محمد وآله وان يتوب علی ".سپس فرمود: کسی که در روز مرتکب بيش از چهل گناه کبيره شود دروجودش خيری نيست.

 

ابراهيم بن عباس می گويد : درمجلس امام رضا عليه السلام بودم وبا يکديگر درباره گناهان کبيره ونظر معتزله که گناهان کبيره بخشيده نمی شود گفتگو می کرديم پس امام رضا عليه السلام فرمود : امام صادق عليه السلام فرمود ه است که : قرآن برخلاف نظر معتزله نازل شده است زيرا خداوند عزوجل فرموده است :" وهمانا پروردگارت دارای مغفرت است ومردمان را بر ظلم وستمشان می بخشايد."

 

جندب غفاری گويد: رسول خدا صلی الله عليه وآله فرمود : به راستی که روزی مردی گفت : سوگند به خدا که فلانی را خداوند نمی بخشايد پس خداوند عزوجل فرمود: اين کيست که بر من سوگند می خورد که فلانی را نمی بخشم ؟ من فلانی را بخشيدم وبه خاطر سخن اين شخص عملش را باطل وناچيز نمودم .

 

برگرفته از کتاب نفيس جهاد النفس

یاعلی مدد


 
comment نظرات ()