آغازی بر یک پایان

رد تکامل تدریجی داروین
نویسنده : مهاجر - ساعت ۸:٠۸ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٦ خرداد ۱۳۸٩
 

بسم الله الرحمن الرحیم

رد تکامل تدریجی داروین

یکی از مهم‌ترین ویژگیهای خلقت الهی این است که خداوند، جهان را از مادۀ از قبل موجود نیافریده است. وقتی از امام باقر (علیه السلام) پرسیدند: «آیا خداوند شیء را از شیء می‌آفریند یا از لاشیء؟» امام در پاسخ می‌فرمایند:
خَلَقَ الشَّیْءَ لا مِنْ شَیْءٍ کانَ قَبْلَهُ.
خداوند شیئی را آفریده است (اما) نه از چیزی که قبل از آن وجود داشته باشد.

در این پرسش و پاسخ، سه فرض برای خلقت نخستین مطرح شده است:
الف) آفرینش «مِن شیء»، یعنی از مادۀ اوّلیۀ از قبل موجود و ازلی؛
ب) آفرینش «مِن لا شیء»، یعنی عدمْ وجود شده است؛
ج) آفرینش «لا من شیء»، یعنی بدون مادۀ اوّلیه و ازلی.

آفرینش نوع اول، ساختن چیزی از چیز دیگر است؛ مانند ساختن میز از چوب. این نوع آفرینش در میان مخلوقات نیز مشاهده می‌شود. آفرینش نوع دوم، امری محال است زیرا اگر عدمْ وجود شود، اجتماع نقیضین پیش می‌آید. در آفرینش نوع سوم، هر نوع مادۀ قبلی انکار می‌شود، خواه این مادۀ قبلی، وجود باشد یا عدم. این نوع آفرینش، تنها به خداوند اختصاص دارد. امام رضا (علیه السلام) می‌فرمایند:
إِنَّ کُلَّ صانِعِ شَیْءٍ فَمِنْ شَیْءٍ صَنَعَ وَاللهُ الْخالِقُ اللَّطیفُ الْجَلیلُ، خَلَقَ وَصَنَعَ لا مِنْ شَیْءٍ.
به درستی که سازندۀ چیزی، آن را از چیزی دیگر می‌سازد، در حالی که خداوندِ آفریننده، لطیف و جلیل، آفرید و ساخت؛ اما نه از شیئی دیگر.

امام صادق (علیه السلام) سه گونه فعل را به خداوند اختصاص داده است: آفرینش چیزی «لا من شیء»، تبدیل جوهری به جوهر دیگر و نابود کردن شیء موجود:
لا یُکوِّنُ الشیءَ لا مِن شَیءٍ إلّا اللهُ وَلا یَنقُلُ الشیءَ مِن جَوهَریّتِه إلی جَوهَرٍ آخَرَ إلاّ اللهُ ولا یَنقُلُ الشَّیءَ‌ مِن الوُجودِ إلَی الْعَدَمِ إلاّ اللهُ.
جز خدا کسی چیزی را از عدم ایجاد نمی‌کند، کسی جز خدا، شیئی را از جوهریتش به جوهر دیگر منتقل نمی‌کند و کسی جز خدا چیزی را از وجود به عدم نمی‌برد.

ویژگی بعدی خلقت الهی بدون الگو بودن آن است، بدین معنا که خدای متعال بدون صورتِ از پیش موجود، جهان را آفرید. بدین‌ ترتیب، نمی‌توان پیشینۀ آفرینش را مادة المواد ازلی و یا مثال و الگوی ازلی دانست. به دیگر سخن، آفرینش الهی هم از لحاظ ماده و هم از لحاظ صورت، بدیع و جدید است. امام باقر (علیه السلام) در تفسیر آیۀ شریفۀ ﴿بَدیعُ السَّمٰواتِ وَالأرْضِ می‌فرمایند:
أیْ مُبْدِعُهُما وَمُنْشِئُهُما بِعِلْمِهِ، ابْتِداءً لا مِنْ شَیْءٍ وَلا عَلیٰ مِثالٍ سَبَقٍ.
یعنی او با علمش زمین و آسمانها را ایجاد کرد، نه اینکه آنها را از چیزی دیگر بیافریند و یا مثال و الگویی از پیش موجود باشد ]تا از آن کمک بگیرد[.

حضرت زهرا (علیها السلام) می‌فرمایند:
اِبتَدَعَ الأشیاءَ لا مِنْ شَیْءٍ کانَ قَبْلَها وَأنْشَأها بِلا اقْتِداءِ أمْثِلَةٍ اِمْتَثَلَها.
آغاز به (آفرینش) اشیا کرد، نه از شیئی که قبلاً موجود باشد و آنها را پدید آورد، بدون اقتدا به مثالهایی که از آنها سرمشق و الگو گرفته باشد.

خلیل نحوی می‌گوید: «بدع یعنی احداث چیزی که از هر جهت اول است و هیچ‌گونه سابقه‌ای ندارد

 

 

 (برداشت بنده از مجموعه این احادیث رد نظریه تکامل بود،برای تکمیل باید بیشتر مطالعه کنم)

برگرفته از درس دهم کلام1

یاعلی مدد


 
comment نظرات ()